Zapowiedzi książkowe - wrzesień 2020 r.

 

Wraca wrzesień, a wraz z nim rodziny z wakacji, dzieci do szkół i bieda na półki wydawnicze. W kolejnym miesiącu dostaniemy sporo uznanych nazwisk, ale ich propozycje nie wzbudzają większego zainteresowania.

Zamki i pałace 18: Dwór obronny w Czańcu - z dwojga złego lepiej w tę stronę

Czaniec to niewielka wieś w województwie śląskim, we wschodniej części Beskidu Małego nad rzeką Sołą. Teren to bardzo urokliwy, ale sama wieś poza zabytkowym kościołem oraz dworem obronnym nie ma wiele do zaoferowania. Zobaczymy, czy jest w ogóle sens zapuszczać się w te okolice.

30. Imię róży - bo nie warto odkładać nic na później

Trzydziesta już recenzja, taka trochę jubileuszowa, a więc dziś na tapetę wezmę klasykę literatury. Imię róży to książka, o której słyszał pewnie każdy kto choć kilka książek w życiu przeczytał. Sam zbierałem się do niej całe wieki, uważając w swej ignorancji, że to jedna z tych męczących, obowiązkowych i nic nie wnoszących do mojego rozwoju lektur. O Bogu, jakże się fatalnie myliłem!

29. Rodzina Borgiów - prawie Ojciec Chrzestny... prawie.

Słysząc nazwisko Puzo, oczami wyobraźni widzimy Ojca Chrzestnego. Słuszne to i niesłuszne zarazem bo Mario Puzo w dorobku ma aż jedenaście powieści, ale to saga rodziny Corleone przyniosła mu największa popularność. Rodzina Borgiów jest jedyną próbą zmierzenia się autora z powieścią historyczną. Było to tym łatwiejsze, że Rodrigo Borja nie należał do ludzi świętych, a w przekazie autora niewiele ustępował samemu donowi Corleone. 

28. Bezsenność w Tokio - Barbarzyński kraj?

Japonia - ultranowoczesne Tokio, święta góra Fudżi i zapomniane przez czas rybackie wioski. Kraj Kwitnącej Wiśni, czyli moje marzenia wciąż niespełnione. Dziś to synonim nowoczesności, zupełnie innego poziomu kultury i idealnego połączenia tradycji z XXI wiekiem. Japonia nie zawsze tak wyglądała, wystarczy cofnąć się kilka lat wstecz, by zobaczyć kraj pełen kontrastów, zamknięty na obcych i z etykieta sztywniejszą niż na angielskim dworze. Dziś będzie tak trochę nietypowo, bo przyjrzymy się reportażowi.  

Zamki i pałace 9: Zamek Żupny w Wieliczce - korpo z XIV w.

Małopolska Wieliczka znana jest szerzej z najsłynniejszej kopali soli w Polsce. W tym niewielkim miasteczku, przyklejonym do grodu Kraka od strony południowo-wschodniej wszystko podporządkowane jest więc soli. Nie inaczej było ok 650 lat temu, kiedy powstawał zamek i stąd m. in. jego nazwa i przeznaczenie.

Zamki i pałace 8: Stary Zamek w Żywcu - zabykowy zamek w zabytkowym parku

Zamek Komorowskich i Habsburgów w Żywcu może nie znajduje się na szczycie listy najpiękniejszych obiektów w Polsce, ale zdecydowanie warto go zobaczyć. Na całokształt nie składa się tutaj sam budynek, ale przede wszystkim otoczka. Zamek znajduje się w zabytkowym parku, a urokliwy rynek miejski leży tuż obok.

Zamki i pałace 5: Zamek Książ - jak partactowo uratowało zamek

Piękny zamek Kmitów i Lubomirskich przyciąga turystów do Nowego Wiśnicza. Bez wątpienia to jeden z najlepiej zachowanych i jeden z ładniejszych obiektów tego typu w Małopolsce. łatwo go odnaleźć i zwiedzić. I choć pełno nad nim zachwytów to jednak i na tym krysztale są pewne skazy i pęknięcia.

Zapowiedzi książkowe - marzec 2019 r.

Kolejny miesiąc na horyzoncie, więc czas aby przyjrzeć się co też wydawcy dla nas szykują. Sporo zapowiedzi na marzec, choć brakuje choć jednej pozycji na którą czekałbym z wypiekami na twarzy. Mimo wszystko jest nieźle, zobaczcie sami.

Zamki i pałace 4: Zamek w Międzygórzu - samotna ruina

Zamek w Międzygórzu trudno nazwać perłą świętokrzyskiego, ma wszak bardzo bogate towarzystwo z Krzyżtoprem i Zamkiem Królewskim w Sandomierzu na czele. Warto jednak zboczyć nieco z trasy aby go zobaczyć bo zwyczajnie czuć w nim ducha średniowiecza. 

Zapowiedzi książkowe - luty 2019 r.

Po obfitym styczniu przyszedł czas na nieco spokojniejszy luty. Nie ma spektakularnych pozycji, ale i tak jest w czym wybierać.

18. Ostatnie dni Pompejów - czyli jak wykrzesać dobrą opowieść z niczego

Pompeje - starożytne miasto znane tylko z tego, że z hukiem upadło. Katastrofa musiała być straszna, miasto utonęło pod tonami pyłu wulkanicznego w 79 roku n. e. Gdzieś z tyłu głowy mamy przeświadczenie, że kiedyś  żyli tam ludzie, pracowali, bawili się, płakali. Potęguje to jeszcze wrażenie jakie robią same ruiny. Przez wspomniany już pył wiele budynków, sprzętów a nawet ludzi i zwierząt zakonserwowało się w bardzo dobrym stanie. Cóż z tego skoro i tak słysząc Pompeje pierwsze co przychodzi nam do głowy to wulkan. Edward Bulwer-Lytton postanowił pokazać nam jak żyli mieszkańcy miasta tuż przed samym końcem. 

Zamki i pałace 3: Mokrsko Górne - kupa kamieni w pokrzywach

Krótkie to były odwiedziny we wsi Mokrsko Górne. Krótkie i smutne zarazem bo nie zobaczyliśmy ruiny z bliska. To co dojrzeliśmy jednak zasmuciło jeszcze bardziej. Kolejny zamek popada w ruinę i za kilka lat nie zostanie nawet kamień na kamieniu.

Zapowiedzi książkowe - styczeń 2019 r.

Szykujecie worek monet bo nadciąga nowy rok z ciekawymi premierami książkowymi. Styczeń jawi się bogactwem dobrych tytułów. Zobaczcie sami.

Żercy - unboxing i krótka recenzja [video]

  

Zastanawialiście się, czemu w XXI wieku, w dobie galopujących technologii sięgamy po papierową książkę? Tracimy czas na czytanie, a przecież tego czasu nie mamy za wiele. Można włączyć film, stracić 1,5 godziny i wrócić do rzeczywistości. Ale nie, my wolimy książkę z jednego prostego powodu. Powieść jest zarysem, cała reszta znajduje się w naszych głowach. Sami wyobrażamy sobie świat, bohaterów etc. Gry planszowe są jak książki. Od gier komputerowych, czy nawet od  sportów tradycyjnych, różnią się właśnie tym zarysem fabularnym, reszta należy do nas. Niedawno przyszła paczka z jedną z takich gier i postanowiłem Otworzyć ją razem z Wami.

11. Egipcjanin Sinuhe – najlepsza powieść historyczna?

Świat antyczny doczekał się dziesiątek powieści. Jeśli chcemy przenieść się do starożytnego Rzymu, nic prostszego. Wystarczy sięgnąć po Ja, Klaudiusz (Robert Graves), Złodzieja wody (Ben Pastor) czy (chyba najlepsza z nich wszystkich) Quo Vadis (Henryk Sienkiewicz.) Jeżeli od Rzymu bliżej nam do Hellady, to też nie można narzekać. Wystarczy wspomnieć choćby o Homerze i jego Iladzie oraz Odysei, albo Jaskini Filozofów (José Carlos Somoza.) A jeśli spojrzymy na Egipt? Co poza Faraonem Bolesława Prusa?  

9. Legion - czyli jak powinno się pisać o wojnie

Powieści osadzonych w realiach II Wojny Światowej mamy na pęczki. Możemy przebierać w autorach, miejscach wydarzeń, czy konkretnym czasie akcji. Możecie się zgodzić albo nie, ale wypadki rozgrywające się w lasach podczas wojny partyzanckiej nie należą tych najciekawszych. Jest jednak ktoś, komu udało się przelać na papier pasjonującą wojenną historię wprost ze świętokrzyskich lasów. 

8. Anagramy z Warszawy – czyli nie oceniajmy książki po okładce

„Nie oceniajmy książki po okładce” to takie oklepane powiedzenie, które wyszło daleko poza ramy literatury. Chodzi po prostu o to aby oceniać wnętrze, zamiast powierzchowności. Sięgając po Anagramy z Warszawy złamałem tą niepisaną zasadę i kosztowało mnie to bardzo wiele.

4. Wielkie dni małej floty

Jeśli pomyślimy o polskich żołnierzach podczas II Wojny Światowej to zaraz staje nam przed oczami

wizja Powstania warszawskiego, obrona Westerplatte, bohaterskiego dywizjonu 303, szturmu na Monte Cassino i wielu jeszcze innych miejscach polskiej chwały, waleczności i niezłomności ducha. Próżno w nich szukać wyczynów polskich marynarzy. W świadomości przeciętnego Kowalskiego kołata się gdzieś w głowie nazwa Narvik, ORP Orzeł i Oksywie, ale w gruncie rzeczy nazwy te nie wiele znaczą. Czy słusznie? Na to pytanie odpowiada Jerzy Pertek i robi to bardzo dobrze.

1. Achilles. W pułapce przeznaczenia - Cudowna książka, której nikomu nie polecam

Wyobraź sobie, że leżysz w cieniu rozłożystych drzew oliwnych, słońce przedziera się przez listki i przyjemnie łaskocze cię w twarz. Jest leniwie, odpoczywasz zajadając słodkie figi, aż klei ci się broda od ich soku. Nie przejmujesz się tym, leżysz, bo przecież jest tak błogo. Wilgotna bryza znad morza Egejskiego przypomina gdzie się znajdujesz i jest ci z tym jeszcze lepiej. A potem otwierasz oczy i widzisz miasto, hałaśliwe, brudne i nieprzyjemne. Fasada raju rozsypuje się przez ten jeden szczegół. Tak też jest z powieścią „Achilles. W pułapce przeznaczenia.”